[ توضيحى از مؤلف در آداب تعقيب ] و ببايد دانست كه آنچه ما ذكر كرديم درين مختصر از تعقيب نماز ، مأخوذ است از احاديث متكثّره و روايات متعدّده كه در يك روايت مجتمع نبوده است ، بلكه از روايات متفرق نقل كرده شده ، پس تو مخيّرى در آنكه همهء آن ادعيه را كه ذكر يافته است بخوانى ، يا بر بعضى از آن اقتصار نمائى هر گاه كه وقت تو گنجايش خواندن همهء آن نداشته باشد و هر گاه از نفس خود كلالى و ملالى دريابى پس بايد كه ترك دعا خواندن كنى و بدون ميل نفس به سوى آن و اقبال بر آن تكليف به اكمال دعا نكنى ، زيرا كه توجّه و اقبال نفس در دعا و عبادت به منزلهء روح آنست ، و اصحاب قلوب نيز گفته‌اند كه : دعا خواندن به غير توجّه و اقبال خاطر ، چون تيرى است بىپر كه هرگز به هدف نمىرسد . و سنّت است كه بعد از اداى نماز صبح تا بر آمدن آفتاب بر مصلّاى خود نشسته باشى اگر چه مشتغل به تعقيب خواندن نبوده باشى ، چه روايت شده است از امام المتّقين امير المؤمنين - صلوات اللَّه عليه - كه آن حضرت فرموده‌اند : من صلّى فجلس في مصلّاه الى طلوع الشّمس كان له سترا من النّار . يعنى « هر كس كه نماز بامداد را ادا نمايد ، و تا برآمدن آفتاب بر جاى نماز خود بنشيند هر آينه بوده باشد آن عمل از براى او سترى از آتش دوزخ » . كنايه از آنكه به سبب اين عمل از آتش دوزخ مستور و محجوب ماند . و سزاوار آنست كه بعد از تعقيب نماز صبح سورهء « يس » خوانده شود ، چه در حديث آمده است كه : « هر كه سورهء مباركهء « يس » را در اول روز بعد از نماز صبح بخواند آن روز تا شب از جميع مكاره بلكه از مردن در آن روز در امان اللَّه تعالى بوده باشد ، و اگر در اول شب بخواند آن شب تا روز محفوظ بوده باشد ، و اگر لا بد او را در آن روز يا شب بايد مرد به قدرت اللَّه تعالى خواندن سورهء مذكوره را در آن شب و آن روز فراموش كند » .